Het Vaticaan
3/6/2013
Hallo iedereen,
Het Vaticaan. Het kleinste land van de wereld. En dan nog eens gelegen binnenin een andere stad. Ongelofelijk toch? Dit heb ik speciaal bewaard voor m'n laatste dag. Na een dikke 5 minuten wandelen kom ik aan bij het Vaticaan. De wachtrij valt mee en na een klein uurtje ben ik binnen. Je moet niet betalen om het Vaticaan binnen te komen maar de wachtrij komt omdat iedereen door een metaaldetector moet en je bagage wordt ook gecontroleerd. Enfin eindelijk binnen dus. ik denk trouwens dat er een dezer dagen iets te gebeuren valt want heel het plein staat vol met stoelen. Jammer dat dit niet gebeurde terwijl ik er was. Want paus Franciscus had ik toch wel eens in het echt willen zien. Eens het Vaticaan binnen valt mijn mond echt letterlijk open. Ik kan het niet echt beschrijven welk gevoel het me gaf maar ik voelde me enorm vredevol. En toch was het nog meer dan dat. Ik zou niet kunnen kiezen wat ik het mooiste vind. De prachtige schilderijen die verhalen uit de bijbel vertellen of de enorm grote beelden die precies door me heen kijken of het enorme altaar of de kunstschatten die van overal ter wereld komen. Ik zou het echt niet weten. 1 ding is zeker ik voel me precies bevrijd. Bevrijd van alle bagage die ik heb. Na nog een tijd te hebben rond gekeken en genoten te hebben ga ik terug naar buiten en wandel ik naar het Vaticaanse museum. Hier bevindt zich de Sixtijnse kapel. Die wil ik toch wel met m'n eigen ogen gezien hebben. Waar al die kardinalen samen komen om een nieuwe paus te kiezen. En wat ik echt wil zien zijn de muurschilderingen van Michelangelo. Het oh zo beroemde werk van god dat zijn vinger uitsteekt. Het is ondertussen al half 3 en ik hoop maar dat de wachtrij niet lang is want de kassa sluit om 4 uur en het museum om 6 uur. Geluk is aan mijn zijde en er is geen wachtrij. Ik kan meteen naar binnen en weer ben ik dankbaar dat ik in de EU woon en nog geen 25 jaar ben. Overal krijg je korting als je jonger dan 25 bent. Dit museum is echt gigantisch. Overal staan beelden en hangen tapijten. En weer ergens anders hangen schilderijen. Er zijn ook enorm veel boeken of geschriften tentoongesteld. Het blijft eindeloos doorgaan. Er is echt veel volk in het museum en de groepen met gids beginnen echt m'n keel uit te hangen. Ze houden iedereen op en als je dan eindelijk aan een goed tempo aan het wandelen bent stopt ineens heel de groep voor je neus en kan je niet anders dan tegen ze opbotsen. De weg naar de Sixtijnse kapel is helemaal versperd zodat je moet aanschuiven om binnen te geraken. Eenmaal binnen kan ik m'n ogen niet geloven. Het is nog mooier dan ik me had voorgesteld. Er is alleen enorm veel lawaai en je staat opeengepakt als sardientjes. De bewakers roepen constant "Silencio" omdat we tenslotte nog altijd in een kapel zijn wat een heilige plaats is. Ik vind het jammer dat niemand er zich aan houdt en dat verpest voor mij toch wel een beetje van de magie. Ik probeer me de kapel leeg voor te stellen waar stilte heerst. En ik vraag me af waar ze telkens de schoorsteen plaatsen als er een nieuwe paus gekozen wordt. Maar omdat ik de drukte echt beu ben besluit ik om verder te gaan. Eens terug buiten heb ik eindelijk terug wat ademruimte. Ik besluit om even frisse lucht te halen en kom op een enorm mooi pleintje terecht midden van alle gebouwen. Een oase van rust. Ik zet me op een bankje en denk na over alles wat ik gezien en gedaan heb en wat me nog te wachten staat. Ik ben zo dankbaar dat ik dit heb kunnen beleven. Dus dank u voke en moeke voor de kans die jullie me gegeven hebben om dit ongelofelijke avontuur te kunnen beleven en voor de volgende avonturen die ik nog ga beleven. En met dit vredevol, dankbaar gevoel wandel ik terug naar m'n hotel waar ik m'n laatste nacht zal doorbrengen in rome want morgen begint een nieuw deel van mijn avontuur. Bye Rome, hello Sorrento!
Liefs,
Evelyne
